Άρθρα - Δημοσιεύεσεις
Η θλίψη, το άγχος και η ανυσηχία έχουν συχνά πολλές ρίζες.
Η ψυχοθεραπεία είναι η διαδικασία για να ξεριζώσετε
τις ρίζες αυτές.

Η Προσωπική Ερμηνεία Καθορίζει Την Συμπεριφορά Μας

 

Κάθε φορά κρίνουμε κάποιον ανάλογα με τί επιδράσεις έχουμε δεχτεί κυρίως στα πρώτα μας παιδικά χρόνια. Τότε ακόμη που ήμασταν ανίκανοι να καταλάβουμε την ακριβή λειτουργιά των πραγμάτων π.χ. όταν ένας πατέρας φεύγει αργότερα το παιδί μεγαλώνοντας δεν θα μπορεί σε ένα καυγά να αντέξει το γύρισμα της πλάτης του άλλου.

μεγαλώνοντας δεν θα μπορεί σε ένα καυγά να αντέξει το γύρισμα της πλάτης του άλλου. Όταν ωριμάσουμε οι αποφάσεις που παίρνουμε για τα θέματα που μας απασχολούν είναι πολύ πιο σταθερές. Τα μικρά παιδιά μη μπορώντας να έχουν μια τέτοια αντικειμενική αντίληψη των πραγμάτων και μην έχοντας εμπειρίες ενεργούν με λανθασμένο τρόπο π.χ. ένα παιδί έξι ετών δεν μπορεί να καταλάβει πως το ένα λίτρο νερό σε ένα ψηλό στενό δοχείο είναι το ίδιο με αυτό που είναι σε ένα σκεύος μεγάλο και ρηχό. Συνεπώς αν οι γονείς κατανοήσουν πως θα πρέπει να δοκιμάσουν τρόπους για τα παιδιά τους καταφέρνοντας έτσι να τα κοντρολάρουν, τα πράγματα σίγουρα θα ήταν καλύτερα. Ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του μια ιδιωτική λογική. Τα παιδιά σαν  μονάδες έχουν κι αυτά τον δικό τους τρόπο να συμπεριφέρονται και να εκφράζονται π.χ. ο παρανοϊκός πιστεύει πως κάποιος τον κυνηγά συνεχώς να τον σκοτώσει, εμείς καταλαβαίνουμε πως κάτι τέτοιο αν το αισθάνεται το παιδί μας παρόλο που είναι μια λανθασμένη αντίληψη θα πρέπει να καταβάλει πολύ μεγάλο κόπο για να το ξεπεράσει. Με τον ίδιο τρόπο αν θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε πως αναπτύσσει ένα παιδί τις δικές του υποκειμενικές αντιλήψεις θα καταλαβαίναμε ίσως και τις προθέσεις των συμπεριφορών του.

 

Η ανάγκη του ατόμου να ανήκει αναγκαστικά κάπου τον κάνει να αποκτά κοινωνικό ενδιαφέρον, να αγαπά, να έχει κίνητρο, να μη συγκρίνει τον εαυτό του συνεχώς με τους άλλους και να υπάρχει αλληλεξάρτηση στη φροντίδα. Πως άραγε μπορούν δυο άτομα ακλουθώντας την ίδια διαδικασία να φτάσουν σε διαφορετικό τρόπο ζωής;  Στους πρώτους μήνες ζωής το παιδί αρχίζει να αναπτύσσει τρόπους επικοινωνίας τέτοιους που να το εξυπηρετούν στο μέγιστο βαθμό. Όταν το επιτυγχάνει με τη «δοκιμή και λάθος» τότε το παιδί ζυγίζει, παίρνει αποφάσεις, προβλέπει τις συνέπειες – επιπτώσεις και προσπαθεί να προετοιμαστεί για αυτές π.χ. παιδιά που έχουν κωφούς γονείς κλαίνε χωρίς να κάνουν ιδιαίτερο θόρυβο και αυτό μάλλον γιατί καταλαβαίνουν ότι δεν θα ωφελούσε. Καθώς το παιδί αναπτύσσετε καταλαβαίνει πως τα γιγάντια αυτά όντα προσπαθούν να ικανοποιήσουν και τις δικές τους επιθυμίες  και έτσι καταστρώνουν ένα σχέδιο του πως θα χρησιμοποιήσουν τα ενδιαφέροντα τους για το δικό τους συμφέρον. Όταν το παιδί γίνει πια έξι ετών περίπου έχει μια σαφή αντίληψη για το πιο ρόλο θα παίξει στην οικογένεια. Εδώ η δοκιμή και το λάθος δεν θα υπάρχουν π.χ. αν ένα παιδί ξέρει πως έχει μια θέση στο σύνολο μόνο όταν αυτό βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής, οι έννοιες περί συνεργασίας και συμμετοχής μάλλον καταλήγουν να είναι ανούσιες. Αν αντίθετα πρόκειται για ένα παιδί που νιώθει ανασφάλεια θα δείξει μεγάλη ευχαρίστηση όταν υπάρχει συνεργασία και συνοχή, θα νιώσει ασφάλεια εμπιστοσύνη στον εαυτό του και όχι αισθήματα κατωτερότητας. Τέλος επειδή το παιδί έχει μάθει να ερμηνεύει τις πράξεις επιθυμίας των άλλων με τις δικές του οτιδήποτε έχει να κάνει με επιθυμία και συνεργασία για συμμετοχή θα φροντίσει να τις αξιολογεί σαν εμπόδιο ή όχι για τις δικές του ανάγκες.

 

Απόσπασμα Από Σχολές Γονέων

 

Τσάμη Αναστασία

Ψυχοθεραπεύτρια

Τσάμη Αναστασία
Ψυχοθεραπεύτρια - Σεμινάρια

Υπηρεσίες Ψυχοθεραπείας &
Online Συμβουλευτικής

Μιαούλη & Ξάνθου 7
Λαμία, 35100

Τηλ: 2231050738
Κιν:  6944460212

E-mail:
tsami.anastasia@gmail.com